Leon Adriaans (1944-2004)is voor veel mensen de typisch Brabantse kunstenaar/boer die vanuit een zelf gekozen isolement, los van de gevestigde kunstwereld, veevoederzakken, zeildoek en ruwe planken beschilderde.
Inderdaad is Adriaans enerzijds volkomen Brabants in zijn thematiek van het boerenleven, zijn trekpaarden en zijn duiven. Anderzijds is dit slechts het vertrekpunt van de kunstenaar voor wie schilderen van levensbelang was. Existentiële en universele onderwerpen waren datgene waar het hem werkelijk om ging: de levensader zelf, zoals hij schreef, de onbereisde gebieden van de ziel, de zoektocht naar inzicht. Dit zoeken uitte zich in bonte, directe schilderijen met maximale zeggingskracht over euforie, troost en vergeving, over het scheppende vuur en de schildershel.

Adriaans' kunst is een meeslepende uitdrukking van alles wat het leven en de natuur in zich heeft.